પસંદ

Gujarati Kavita

ઋતુ વસંત ન પસંદ,
માત્ર તારી યાદ પસંદ.

બાગ ન પસંદ, ન ફૂલો પસંદ,
પ્રિય તારું ઘર, ને બારી પસંદ.

ન દિવસ પસંદ, ન રાત પસંદ,
તારી હાજરીની, સાંજ પસંદ.

ન ગીત પસંદ, ન સંગીત પસંદ,
તારાં નયનોનો લય પસંદ.

ન પક્ષી પસંદ, ન કલરવ પસંદ,
તારી લચકાતી કમરનો રવ પસંદ.

-દિનેશ નાગર, (અમદાવાદ.)

હસમુખ ?

Gujarati Kavita

દિલ ની શિલા પર પ્રિયે તવ નામ કોતરાઇ ગયુ
જેમ ચમન માં સુમન નુ દામન પરવાનાઓથી રંગાઇ ગયુ…!!!

યાદોનુ ફોરું મુજ શરીર ની ચોપાસ વેરાઇ ગયુ
તેમાંનુ એક અધોબિદુ બની તવ પગપાની એ છુદાઇ ગયુ….

સતત જોતુ વાટ તારી એ પોપચુ જ આજ બિડાઇ ગયુ
નિરંતર હતી જે ને તારી પ્રતિક્ષા એ મનડુ જ દુભાઇ ગયુ

ઇશ્ક ની બજારમાં મુજ દિલ ‘અનમોલ’ મોલે વેંચાઇ ગયુ,
ને… એ ..જ… દિલ તુજ મગરુર દિલ પાછળ ઘસડાઇ ગયુ

દિલ દેવુ નહોતુ છતા કોને ખબર કાં દેવાઇ ગયુ…
શું કહીયે તમને દોસ્તો ‘હસમુખ’ થઇને અમારાથી જ આજ રોવાઇ ગયુ…!!!

—હસમુખ ધરોડ ‘અંકુર્’

આપો તો સારું

gujarati gazals

દર્દ આપવા કરતાં તેમાં ભાગીદાર બની,
મારા કાર્યમાં જોમ વધારી આપો તો સારું.

અંધકારરૂપી મારા આ સૂનકાર જીવનમાં
દીપની વાટ બની પ્રકાશ આપો તો સારું.

આંખમાં અંધાપો વળી ગયો છે મ્હારે,
મ્હારી આંખની રોશની લાવી આપો તો સારું.

ગ્રીષ્મ ઋતુમાં શ્વાસ ઉષ્ણ બન્યા છે મ્હારા,
જરાક શીતલ હવા લાવી આપો તો સારું.

હવે દર્દ વધી દુઃખમાં ફેલાય છે મ્હારું,
મને જીવન જીવવા ‘ધીરજ’ આપો તો સારું.

સેનમા ધીરૂ એચ. ‘‘ઉદાસ’’

Surkh aankho se jab woh dekhte hai

Surkh aankho se jab woh dekhte hai..
hum ghabrakar aankhe jhuka lete hai..
kaun milaye un aankho se aakhe..
suna hai woh aakho se apna bana lete hai.!””

Kash Tu samaj paata k pyaar kitna hai,
Ose jataane me dard itna hai,
Log ikrar karke bhi aasu bahaaya karte hai,
Hum izhaar kiye bina khoon se nahaaya karte hai,
Kash Tu samaj paata…””

wo kehte hai ki hum unhe pehle kyo nahi mile
na jaane zindagi mein aur kitne hai shikwe aur gile
ab mile hai toh kaun sa apna bana sakte ho
zindagi ki shikayatein kya ab mita sakte ho..””

Jo dard unki aankhon mein hain
wo humne iss dil mein mehsoos kiya hain
log ise mohabbat kahe ya fir paagalpan
humne toh ise khuda ka naam diya hai..””

Aisa nahi ki aapki yaad aati nahi,
Khata sirf itni hai ke hum batate nahi,
DOSTI aapki anmol hai humare liye,
Samajhte ho aap, isiliye hum jatate nahi…

સજા મળતી લાગે છે.

Gujarati Kavita

વાત કોઇ ખાસ હવે ફરતી લાગે છે,
સંબંધો બધાય હવે શરતી લાગે છે.

નિયમ અને રિવાજો ભરેલી આ નાવ,
સમાજના બંધનના સમંદરમાં તરતી લાગે છે
વફાદારીની વાતો બસ ખાલી વાતો છે, ને
આંખથી શરમનો ભાવ સાવ સસ્તો લાગે છે.

પ્રણયના નામે હવે તો વ્યાપાર થઇ ગયો છે,
વફાના નફામાં ખોટની હવે ભરતી લાગે છે.

ચકાસવા પડે છે એવા ગુણધર્મને,
એમની વાતોમાંયે હવે અચરજ લાગે છે.

મહોબ્બતના વાતાવરણ
હજુય વિષાદમય જ લાગ છે.

ભરવસંતે હવે પાનખર
કદાચ જામતી લાગે છે
નામ પ્રેમનું લઇશ નહીં આ રીતે
પ્રેમમાં પણ હવે બદનામીની આગ
ઝરતી લાગે છે.

ચાહતની દુનિયામાં સવાલ નહીં,
જવાબ નહીંકંઇ જ નહીં,
બસ તું અને હું
ને વાત કંઇક બનતી લાગે છે.

સાચો જ કરીશ પ્રેમ તો સમજાઇ જશે,
હૃદયની વાત આંખમાં ક્યાંક સળવળતી લાગે છે.

દોસ્ત તમારા હાસ્યની જેમ,
ભાગ્યને હાથની રેખાઓમાં જુઓ,
તો કરગરતી લાગે છે.

તારા અસ્તિત્વનો અર્થ શું?
જ્યારે મારા જ કર્મની સજા
શાયદ મને મળતી લાગે છે.

-મીના પરમાર, (નડિયાદ)

ઊંચે નભ ગોખ…

Gujarati Kavita

હાલ્ય, આજ એવાં તો હિલ્લોળે ચડીએ કે
દરિયાને થકવાડી નાખીએ,
મારામાં હોય તું, તારામાં હુંય
ઠેઠ તળ લગી જઈ જઈ વિહામીએ.

નસનસનું બુંદ બુંદ એટલું તો ઊછળે કે
આખાયે આભને ઉતારતું,
ભીતરમાં થાવાને ભેળાં, જો સપનું આ
પગ એના દિશ દિશ પસવારતું,
બારણિયાં રોમ રોમ કેરાં કૈં ખુલ્યાં તો
કેમ કરી એને અવ વાખીએ ?
હાલ્ય, આજ એવાં તો હિલ્લોળે ચડીએ કે
દરિયાને થકવાડી નાખીએ.

ઊંચે નભ-ગોખ એક દીવડો ઝગે રે
એની ઝળમળ ઝાળે રે મીટ મેળવી,
જુગ જુગથી જાણે કે જોયા કરવાને આમ,
આપણને કોણ રહ્યું કેળવી ?
નોખા નોખા તો ભલે પ્રગટે બે સૂર;
એને સાંભળતાં એકસૂર લાગીએ;
હાલ્ય, આજ એવાં તો હિલ્લોળે ચડીએ કે
દરિયાને થકવાડી નાખીએ.

– ઊજમશી પરમાર

હું વિનષ્ટ નથી

Gujarati Kavita

રડો શાને મારાં સ્વજન, અવ મારા મરણ પે ?
હતો જે રૂપે તે અવ નથી હું, તેથી જ ? પણ ના
હયાતી-હસ્તીનું કદી પણ નહોવું, મરણ ના
કહો એને; આવું રડવું ન ઘટે વિસ્તરણ પે;

તમારું વ્હાલું આ પૂતળું હતું પાંચેભૂતગ્રથ્યું,
થયું એકાકારે પ્રગટ મૂરતે ને સૂરતમાં,
ફરી તે વ્હેંચાઈ, વિખરઈ જશે પાંચ ભૂતમાં,
નથી મેં ચાહ્યું આ વિખરઈ જવું એમ અમથું;

અહો, મેં ચાહ્યાં છે સકલ ભૂત એવી પ્રીત વડે,
દરેકે ભૂતે તે વધુ કંઈ ઉમેરાયું ય હશે
મહારું યે, હુંયે હઈશ પ્રસર્યો સૌ ભૂત વિશે,
મને શોધી લેજો, જડી જઈશ ક્યાં ભીતરી પડે;
ફરી જો સૌ ભૂતો હચમચવી ભેળાવી મૂકશે,
ગૂંથ્યો તો દેખાશે જરૂર મુજ કૈં રૂપ-નકશો.

– ઉશનસ્

ધીર ને ગંભીર થાતાં જાય છે

gujarati gazals

ધીર ને ગંભીર થાતાં જાય છે
એ નદીના નીર થાતાં જાય છે !

જિંદગીને જીવવાની હોંશમં
દ્રૌપદીના ચીર થાતાં જાય છે !

સંગ જેનો ખૂબ ગમતો હોય છે
એ બધાં તસવીર થાતાં જાય છે !

લાગણી ને પ્રેમના સંબંધ પણ
સાંકડી જંજીર થાતાં જાય છે !

શબ્દને હું ચાહતો રહું તે છતાં
શબ્દ પોતે તીર થાતાં જાય છે !

– દિનેશ કાનાણી